Ik weet het nog goed.

Na heel wat discussie via het ouderwetse medium van een mailinglijst nodigde Bertie me uit om haar schrijfster te zijn als ze moest jureren. Het klikte. Ik vond haar kijk op paarden, en in het bijzonder de dressuur anders en verfrissend en uiteraard zeer deskundig.

 

Ze inspireerde me tot het kopen van mijn eerste echt goede paard : want  een goed paard is duurder in aanschaf, maar vaak goedkoper in onderhoud en je hebt er meer plezier van. En uiteraard ging ik bij haar lessen. En ze is streng.Ik weet nog goed hoe ze mijn rijden beoordeelde.

Je rijdt grijs zei ze tegen me. Niet goed, en niet slecht en dus onduidelijk voor het paard.

Ik leerde veel: lang en laag, over de rug rijden, duidelijk zijn met je hulpen. Eerlijk zijn naar je paard met je hulpen.Als je boos wordt stap je er maar af, kleine stapjes maken, zorgen dat niet alleen jij maar ook het paard er plezier aan beleeft.Het paard dat vrolijk en vooral los door zijn lichaam swingend door de bak gaat. En elk paard kan swingen, maar wel op zijn / haar niveau.Ook leerde ik hoe het voelt om echt gedragen te worden door je paard. Dat gevoel was maar één keer in mijn leven 100%. Dat was met Donald het paard van Bertie ,waar ik soms op mocht rijden. Aan dat paard bewoog alles. Hij was zo los in zijn lijf. En als je hem goed reed, dan droeg hij je. Dan voelde je hem groeien onder je, en dan begon zijn rug je te dragen. Dat gevoel .. ik zoek het nog steeds.

 

Bertie, ik woon niet meer in de buurt, ik rijd nog steeds te grijs ben ik bang, maar een aantal principes van je gaan nooit meer weg. En menig uur hoor ik jouw stem in mijn achterhoofd.

“Uitrusten doe je niet op het paard, als je moe bent ga je er maar naast lopen.”

 

Marieke Brinks