Wie mijn bijdrage van vorig jaar (Back to basics) heeft gelezen, heeft waarschijnlijk gedacht dat ik er een behoorlijk karwei zou aan hebben... Als ik nu terugkijk op deze periode van meer dan een jaar, moet ik toegeven dat dat inderdaad het geval is. Maar ik ben er tegelijk heel dankbaar voor, ik heb er zoveel van geleerd en de relatie met mijn Bo heeft enorm veel diepgang gekregen.

Het verhaal moet ik eigenlijk beginnen in augustus. Toen is op een warme zomerdag onze Tara gestorven, op haar 24ste en bijna 7 jaar de trouwe metgezel van Bo geweest. Ik kan deze dag moeilijk beschrijven, ons gezin heeft toen afscheid kunnen nemen, maar voor Bo was dit een vreselijke lijdensweg. Vanaf Tara was gaan liggen, heeft hij tegen haar gestaan, haar gelikt, aan haar geduwd, gehinnikt, over haar gestaan, aan haar oren gelikt, echt aandoenlijk om te zien. En om een uur of vijf is hij hier abrupt mee gestopt, heeft zich omgedraaid en is aan de andere kant van de wei gaan staan en heeft letterlijk niet meer omgezien. Zijn afscheid was genomen, zoveel was duidelijk. Een tweetal uurtjes later heeft de DA haar laten inslapen. Wij verklaren Bo zijn ongecontroleerde gedrag van daarvoor als wij hem mee buiten namen nu door een soort van scheidingsangst, dat Tara iets zou overkomen, het was precies of hij was er niet gerust in al zij alleen achter bleef.

De weken die daarop gevolgd zijn heb ik mij iedere avond met hem bezig gehouden, we hebben grondwerk gedaan, gespeeld, geborsteld, alles behalve rijden en nog nooit heeft hij zo zichtbaar van mijn aandacht genoten. Als ik aan de wei kwam, kon zijn hoofd niet snel genoeg het halster in zijn.

Ik kocht hem een dazenpyama en een ogenmasker, zodat hij al geen excuus meer had als er ongedierte in zijn buurt zou komen.

En onze relatie is eigenlijk toen terug op het juiste spoor gekomen. Het mooiste moment uit deze weg was toen we op de wei stonden en er een enorm onweer opstak. Ik ben toen met hem op stal gaan staan en er weerklonk echt een enorme donderslag. Bo schrok, zijn eerste reactie kwam uit zijn achterhand om te vluchten, dat duurde een fractie van een seconde en zijn tweede reactie was zich achter mij wegstoppen. Geen mooier geschenk had het beest mij kunnen geven...

In november hebben we dan een nieuwe pony gekocht, de haflinger Niki en van toen af ging het met Bo helemaal bergop. De rust was wedergekeerd, de relatie paard-mens opnieuw bevestigd, het werd tijd om weer eens mijn zadel af te stoffen. Dus mijn man en ik hebben gewoon opgezadeld en zijn vertrokken om te gaan rijden, alsof er niets was gebeurd. En zo was het ook voor Bo...

In mei ben ik met Eva en Tania een wandeling in Kampenhout gaan maken en toen heb ik, weliswaar op kop, mijn eerste draf gedaan in volledige verzameling en wat is dat beest dan prachtig, 650 kilo gespierde trots, dat briest bij iedere pas en zijn rug volledig ontspant, de kracht die je dan ervaart vanuit die achterhand, geweldig...

En iedere wandeling hebben we verder opgebouwd, Bo zoekt ook echt contact op, laat hem even lopen zonder aandacht en hij begint ofwel met zijn hoofd te schudden, of zijn hoofd in de voorganger zijn staart te duwen, in de takken te lopen, ... Van zodra ik dan vraag om nageeflijkheid ontspant hij...

Vorig weekend was het de VVR-Trek in Bocholt, als je dan met 250 paarden een wandeling doet, kom je geregeld bij andere groepjes, voor en achter. Een hele uitdaging voor Bo die werkelijk heel veel moeite heeft om ergens anders dan op kop te lopen, laat staan in groep te draven of galopperen. Maar het is gelukt, al heb ik gezweet van de inspanning en de nerveuziteit. Als daarna een hindernissenparcours in het bos ook nog lukt én een ferme galop met Niki die van achter hem aangelopen komt en in galop ernaast blijft terwijl Bo blijft nageven, dan kan ik alleen maar zeggen:

BEDANKT Bertie, want ik weet niet of je het al zelf gemerkt hebt, maar je bent er steeds bij op die moeilijke momenten ;-) Je rijdt altijd mee met mij op Bo! Het is ons gelukt, zonder piste, zonder ander bit, zonder twijfelachtige oplossingen die ik bij andere ruiters al eens zie gebruikt worden, gewoon Bo en ik en met veel respect voor elkaar...