Lang geleden toen ik nog puber was kwam ik Bertie tegen op de manege. Mijn pony was langdurig ziek en mijn moeder vroeg Bertie of ze wat aan mijn ontwenningsverschijnselen kon doen. Bertie had nog wel een merrie die af en toe bereden moest worden. Wist ik veel dat je voor dit paard ook echt moest kunnen rijden! Als ik in de hoek van de bak niet aangaf dat we de bocht om moesten lag ik vervolgens aan de andere kant van het hek.

Mijn pony werd beter en ik besloot om bij Bertie verder te gaan lessen. Voor dat hij ziek werd waren we al een jaartje in de M2 aan het klooien en de punten voor de Z kreeg ik maar niet bij elkaar gesprokkeld.

Bertie leerde ons eigenlijk opnieuw rijden. Ik moest bewust worden van wat ik aan het doen was op en naast het paard. Ze leerde me geduld te hebben. Geduld met rijden en vooral met wedstrijden.

Naast de passie voor paarden had ze ook nog eens een flinke invloed op mijn persoonlijke ontwikkeling. Eigenlijk heeft ze me een beetje mee opgevoed toen ik een eigenwijze en soms onuitstaanbare puber was.

Alle moeite van Bertie en het gevecht wat ik met mezelf (en Bertie) moest leveren wierp wel zijn vruchten af. We kregen hoge punten en uiteindelijk de titel provinciaal Kampioen Z1-dressuur! Maar vooral veel meer rijplezier voor mij en mijn pony!

Dit is in een notendop mijn geschiedenis met Bertie. Helaas rijd ik op dit moment helemaal niet meer. Ik mis het soms vreselijk! Bertie, zodra de mogelijkheden er weer zijn om op het paard te stappen ben je de eerste die het hoort!

PS: Weet je wat ik ook heel erg mis? De fantastische lunches van Albrecht!