Tijdens de tweede les centered riding die ik kreeg, werd me aangeraden om eens een les bij Bertie Prinsen te nemen, omdat de stap van mijn paard snel onzuiver en ingehouden in de schouder wordt. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar de informatie die op de site stond sprak me aan. Zij leek  te hebben gevonden waar ik al lang naar op zoek ben: in harmonie rijden, plezierig voor ruiter én paard, in mijn hoofd: samen dansen, mijn droom!

Aangezien ik nogal laat had ingeschreven kon ik slechts de tweede dag een uurtje les krijgen. De eerste dag heb ik bijna ademloos staan kijken hoe elke combinatie op dat ene uurtje een hele transformatie onderging. Wonderlijk.

En toen mocht ik met mijn 18-jarige ruin. We hebben in de voorbije zes jaar samen al een hele weg afgelegd: van een paard met slechts 2 gekende gangen onder het zadel, stap en galop, met de neus zover mogelijk naar boven, erg schrikkerig en springerig, en een ruiter die bang was geworden na enkele harde valpartijen, zijn we ondertussen een combinatie geworden die voor een buitenstaander soms goed oogt, en met momenten heb ik mogen proeven van een harmonieus gevoel, 1 PK pure kracht onder me, die op minimale veranderingen in mijn lichaam meegaat, een waar hemels gevoel, al leek dat tot nu toe vooral uit een gelukkige samenloop van omstandigheden te zijn ontsproten. Wat me vooral stoorde was dat ik tijdens het rijden nog maar zelden gevoeld heb dat het ook voor mijn paard prettig was, dus ik heb vanalles gedaan, osteopaat, nieuw zadel, zitlessen. En dan kwam mijn les met Bertie. Ze vroeg me wat ik wou. Nu ja, de stap beter maken, daar was ik voor gekomen. Nee, dat is een probleem, wat wíl je? Dansen!

De stap is niet de makkelijkste gang voor mijn paard, en ik heb van een andere instructeur geleerd om mijn handen ‘stil’ te houden, stil ten opzichte van mijn lichaam, maar Bertie vertelde me dat het stil ten opzichte van de paardenmond moet zijn, en dat betekent dus meegaan met de handen en enkele pasjes is er daardoor wat schoudervrijheid geweest, maar dat gevoel blijkt dan toch heel onwennig voor mijn ruin.

 

Oefening baart kunst, en daar kunnen we nog aan werken. In draf dan. Na enkele hoefslagen zei Bertie: ‘Laat eens zien dat je fier bent op je paard’. Huh? Toen ze wat had uitgelegd en ik in draf ging, een beetje zoekende naar ‘fierheid’,  ging mijn paard plots anders lopen. Gek om terug te zien op de video dat het plaatje op een fractie van een seconde zo kan veranderen, mijn houding en zijn houding.

 

Dit was dus mijn grootste les hier: in plaats van alles tot in op de millimeter perfect proberen te doen, krampachtig bijna, want ik wil toch alleen het allerbeste voor mijn paard ?, mocht ik hier genieten en het nog laten zien ook! Tot nu toe is dressuur voor mij werken geweest, maar het stond ver van mij droom van harmonie af, vooral omdat mijn paard er niet gelukkiger van werd. Genieten van dressuur had ik niet vaak gedaan. Dat dat uberhaupt kan, en zelfs wenselijk is, had ik tot nu toe over het hoofd gezien.... Ik denk dat mijn paard lang op dat inzicht gewacht heeft.

Bedankt Bertie!