Op het dressuurweekend van 10-11 mei 2008 in België was ook ik één van de deelnemers. Chantal De Goignies zette al eerder haar enthousiaste bijdrage ‘Genieten en fierheid’ over dit weekend op Berties site. Wat Chantal schrijft over haar ervaring, hebben wij als toeschouwers ook héél goed kunnen zien: zij en haar paard gingen samen opeens dansen, het zag er totaal anders uit. Prachtig om te zien gebeuren!

 

Ook ik heb dat weekend les gehad van Bertie, twee keer een uur. Ik kende haar vantevoren evenmin, maar de verhalen van enkele VVR-leden - de Vlaamse vereniging voor recreatieve ruiters en menners - waren aanstekelijk. Zoals Gerda, die het weekend met haar man Patrik organiseerde, me schreef: "Rijstijl heeft geen belang bij Bertie. Ik denk dat het voor jou heel nuttig gaat zijn om eens les te nemen. Bertie is expert in problemen oplossen daar ze alles bekijkt (dus ook of je zadel goed past e.d.)"

Voor alle zekerheid nog wat gemaild vantevoren met Bertie: of ze het geen probleem vond als dressuurjurylid om een recreatieruiter met westernzadel en hackamore les te geven? Haar antwoord sprak boekdelen: "Het 'in de houding lopen' is aan mij niet besteed. Wel: kijken naar mogelijkheden. Wat voor mij ook belangrijk is, is dat een combinatie ermee verder kan, thuis. Voor mij is het altijd belangrijk dat zowel ruiter als paard het leuk vinden. Ik ga niet over grenzen, en van mij 'hoeft' ook niets. Behalve dan misschien het plezier, een fijne aanleuning. Mijn dag is goed als we komen tot een regelmatig en in balans lopend paard. Het kan zo spannend zijn, om samen aan zoiets te werken! En zo'n fantastische ervaring als het lukt, ook al zijn het misschien maar hele kleine momentjes."

Alleen al die positieve instelling gaf je zin om mee te doen. En in de lessen bleek die ook echt gemeend te zijn, Bertie wil niet praten over problemen, maar over mógelijkheden, aansluitend bij DIT paard en DEZE ruiter.

Mijn paard Goof is overigens geen probleempaard voor mij, maar een fijn, betrouwbaar en vriendelijk maatje op onze buitenritten. Die je kunt rijden op stem of met hele lichte hulpen. Maar wel eentje die, als hij ergens niet zo'n zin in heeft - voorwaarts-neerwaarts lopen bv. - ook flink kan protesteren. Bv. door boos met zijn hoofd te gaan schudden of de teugels uit mijn handen proberen te trekken. Ook ik had, net als Chantal, vaker het gevoel dat hij er soms geen plezier in had om met MIJ te rijden... Daar kwam bij dat hij sinds een à twee jaar steeds meer 'stampende' gangen kreeg, voor ons allebei niet erg comfortabel. Ik wilde daarom graag werken aan een beter ruggebruik.

 

Bertie heeft ons op onnavolgbare manier aan laag-en-rond rijden laten werken, aanvankelijk onder protest van Goof, maar daarna steeds ontspannener. En het gekke was - voor mij dan, niet voor Bertie ;-)) - dat dat 'stampen' minder werd naarmate Goof beter laag en rond liep. Zijn passen (we hebben in deze lessen alles in stap gedaan, om pas later vandaaruit verder te kunnen gaan) werden steeds ruimer en soepeler. Wat een fantastisch gevoel! Ik heb de video-opnames nog niet gezien, alleen de foto's van Albrecht, Berties man, en die zeiden al heel veel. Ik verheug me erop om ook de bewegende beelden te zien, zodat ik nog beter de 'ontwikkeling' van tegendraads naar soepel samenwerken en naar soepel lopen zal kunnen zien.

Ongelooflijk, dat iemand dat allemaal in twee keer een uur les voor elkaar krijgt. Bertie, ik ben je echt dankbaar dat je me hebt laten zien hoe dressuur kan helpen om beter en prettiger samen te werken als paard en ruiter. Dat je me een wat beter beeld hebt gegeven van wat voorwaarts-neerwaarts ècht inhoudt. Ik heb thuis nog een hoop te oefenen om het geleerde vast te houden en verder uit te bouwen, maar ik hoop dat we elkaar over een half jaar weer zien bij een nieuwe lessen-sessie bij Gerda en Patrik. Daar verheug ik me op - en Goof volgens mij ook als hij het zou weten. Bertie, dank je wel!

Else van de Venne