Net als Eva, Chantal en Else die reeds een bijdrage postten, volgde ik ook het weekend met Bertie in mei 2008. Mét zeer hoge verwachtingen moet ik er bijzeggen...

Mijn oude pony was immers op pensioen en noodgedwongen was ik al een tijdje overgeschakeld op Bo, het paard van mijn man, in mijn handen 600 kilo ongecontroleerde nerveusheid, een tank met een F1-motor in, als je op de verkeerde knopjes drukt...

De vraag om nageeflijkheid en aandacht voor de ruiter, was noodzakelijk. Ik had al op het punt gestaan om hem te verkopen, zo groot was iedere keer de ontgoocheling na weer een buitenrit die in een ongecontroleerd, nerveus paard was geëindigd.

Het werd écht gevaarlijk en er moest iets gebeuren, wilde ik niet eens onder een auto terechtkomen. Dus omdat wandelcompagnon Eva zo enthousiast was over haar vorige clinic met Bertie, was het voor mij eigenlijk een beetje de laatste hoop.

Ik moet zeggen, om een lang verhaal kort te maken, het wàs ongelooflijk! Mijn nerveuze tank werd op één les ineens aandachtig én luisterde naar mij, énkel naar mijn aanwijzingen en gaf zijn hoofd. En dat allemaal terwijl Bertie ons door de nerveuze momenten praatte, kalmerend, soms moed insprekend, maar altijd rust brengend, op dat moment was paardrijden voor mij op dat grote beest een ongelooflijke ervaring.

We zijn na afloop van de eerste dag met drie ruiters nog wat in de omliggende bossen gaan rijden, en ook dan lukte het, Bo gaf na, luisterde, deed wat ik vroeg, dit was paardrijden, de gsm foto van Else werd tijdens het avondmaal fier aan Bertie getoond.

De tweede dag hetzelfde feest, niet meer wachten tot hij spontaan nagaf, maar vragen en nageeflijkheid krijgen, zalig...

Maar dan kom je thuis, en heb je enkel een stukje wei naast de paardenwei om te oefenen en een paard dat angstig is alleen buiten, dat wil wegrennen als er een daas op hem komt zitten, dat wel wil nageven maar zo nerveus wordt van alles rond hem dat zijn aandacht snel weer weg is, op zo’n momenten wordt het weer moeilijk en ja, dan eindig je al eens in een sloot ...

Als zelfs een gewone buitenrit met zijn vaste wandelmaat een ware beproeving wordt omdat hij zo nerveus is van de dazen dat hij zelfs zijn vriend een trap verkoopt, dan is de ontgoocheling weer zeer groot. Dan is het moeilijk om weer dat goede gevoel te krijgen dat je tijdens die superclinic had en dan komen weer die woorden: nieuw baasje zoeken, te gevaarlijk, twee kleine kindjes nog, samen met de tranen ...

Maar gelukkig zijn daar dan vriendinnen, de ene biedt spontaan haar andere paard aan om in de plaats van Bo op vierdaagse te nemen, de ander zegt om in haar roundpen te komen oefenen, ze heeft boeken, dvd’s over grondwerk én een pak ervaring met opleren van jonge paarden en dan kwamen haar magische woorden: ga terug naar de basis en bouw terug op...

En dan wordt het besluit na een slapeloze nacht: hulp aannemen van paardenvrienden met hetzelfde hart voor paarden, terug opnieuw van nul beginnen en Bo zijn vertrouwen terug geven, dazenpyama kopen om hem van kop tot teen in te steken en géén zadel meer d’erop de eerste tijd!

Ik weet nu hoe goed het voelt nageeflijk te rijden en ik wil terug naar dat gevoel, maar eerst zullen we opnieuw aan onze paard-mens relatie moeten werken, net als in het begin, nu al bijna zeven jaar geleden, en dan kunnen we misschien volgend jaar terug mee op trektocht, maar dan met een vertrouwd gevoel ipv met een nerveus paard en een gestresste ruiter. Het is geen fiets die je na een winter en lente niet gereden te hebben terug uit de garage haalt, het is een PAARD en ik zal het geweten hebben, maar bovenal is hij mijn dikke (momenteel zeer letterlijk) vriend, hij is hier thuis en we lossen het wel op ... Voor Bo en ik is het even de andere kant uitgaan nu... Het is heel confronterend, paarden hebben. Toen ik zwanger was heb ik ze allebei wat verwaarloosd met aandacht. Tara, mijn pony, heeft dat altijd geuit door haar kont naar mij te draaien, naast mijn man te gaan staan die hen altijd eten gaf toen en van daar haar oren plat te leggen en boos naar mij te kijken, maar wij hebben het 'uitgepraat'.

Bo is een ander paar mouwen, zijn vrolijkheid onder het zadel (lees: ik loop snel en ik amuseer me...) is aan het omslaan momenteel in gevaarlijk gedrag en daarom zal het niet makkelijk worden, maar ik heb nu een rustige, 'Hollandse' stem in mijn hoofd die ik zal meenemen tijdens de moeilijke momenten ...